Чӣ зан! Хари зебо, аллаҳои бузург ва пойҳои зебо! Ба таври қобили мулоҳиза ва дар ҳақиқат алоқаи ҷинсӣ! Барои лаззат бурдани алоқаи ҷинсӣ боз чӣ лозим аст? Хуб, албатта як дики андозаи мувофиқ, ҳама чизи дигар дастрас аст! Одам хеле зишт аст, агар дикки андозаи арзанда намебуд, чунин малика ба ӯ нигоҳ намекард! Чун ҳамеша, андозаи узвҳои мард муҳим аст!
Хоҳари ӯ аз дӯстдухтари худ, ки тасвири фоҳишаи ӯро кашидааст, ба ҳаяҷон омад - чӣ қадар лоғар ва ҳамвор буд. Бародараш ӯро ором кард ва андозаи камар ва камарашро чен кард ва ба ӯ итминон дод, ки вай олӣ аст! Албатта, миннатдории ў нокофї буд – хурўси бародарашро мемакид, аммо магар духтар сазовори њамдардї набуд? Вақте ки ӯ мехост, ки аллакай сари худро аз даст диҳад, ӯ ба вай иҷозат намедод - агар вай калон шудан мехост, онро фурӯ барад. Ва чунин менамуд, ки нутфааш ба вай маъқул буд. Акнун вай ҳамеша метавонист ба ӯ такя кунад.
Психикаи ман тамом шуд ва ҷигарбандӣ низ.